رسول ترک زبان بود گویا و آرمانگرا ، و همین بس که در سوگش بنشینیم ،مثل خیلی از هم نسلان من نه مثل دایناسورها در گذشته باقی ماند و نه گذشته را فراموش کرد ماند و زبان نسل جدید را یاد گرفت مثلا در قارچ سمی  آخرین اثرش میم مثل مادر مرا که مادر از دست داده ام به گریه انداخت  ، داستانی می گفت

در مورد بازی نور و پنجه های مادر در حال احتضار که بر من نیز رفته بود و ...

پس به یادش بر می خیزیم وکلاه از سر بر می داریم!!!

گل پسر